عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۳۶۲

بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند پیاله را به لب شیشه‌های می‌بستند دلی که مایه آزادگیست، بی‌دردان به ذوق سلطنت روم و ری بستند فسانه‌ها که به بازیچه روزگار سرود کسان به مسند جمشید و تاج کی بستند بیا به ملک قناعت که دردسر نکشی ز قصه‌ها که به همت فروش طی بستند دلم به فصل خزان زاد و در بهاران مرد ببین که کی در هستی گشاد و کی بستند چو یاسمین خودای باغ وصل خندان باش که بلبلان تو دست خزان و دی بستند کلید توبه خریدم برای قفل بهشت ولی چه سود که دستم به جام می‌بستند بگو ز عرفی مجنون به لیلی‌ای محرم که بر اسیر تو راه طواف حی بستند