عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۳۵۵

جان به یاد لبت، شکر خاید دل به دندان غم، جگر خاید ظن سیری مبر که لقمه خام بخت پیر است و دیرتر خاید دل آشفته بخت من تا چند جای انگشت نیشتر خاید آن که گیرد مزاج پروانه شعله چون میوه‌های‌تر خاید بس که یابد حلاوت از پرواز طایر شوق، بال و پر خاید لب شادی ببست یک چندی عرفی اکنون لب دگر خاید