عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۳۱۴

به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد به کدام ملک تازم، که به تاختن نیرزد ز سماع هر دو عالم، چه ستانم و چه یابم که به یافتن نشاید، به شناختن نیرزد نه تو مرد دلنوازی، نه دل آن قدر که شاید که گر از نوا بیفتد، به نواختن نیرزد همه قلب را چه سوزی، بگداز سیم قلبی که برای سیم خالص، به گداختن نیرزد به کرشمه تو، عرفی، دل و دین بباخت، لیکن نه چنان دلی و دینی، که به باختن نیرزد