عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۲۵۷

جان ز شوق لبت شکر خاید دل به دندان غم جگر خاید ظن پیری مبر که نغمه کام بخت بر آب و دیرتر خاید دل آشفته بخت من تا چند جای انگشت نیشتر خاید آن که گیرد مزاج پروانه شعله چون میوه‌های‌تر خاید بس که یابد حلاوت از پرواز طائر شوق بال و پر خاید لب شادی مکید یک چندی عرفی اکنون لب دگر خاید