عرفی شیرازی | رباعیها | رباعی شماره ۵۳

از وصل نهان ما که غماز نیافت انجام کسی ندیده آغاز نیافت در دوست شدم محو به حدی که مرا هم دوست طلب کرد و نشان باز نیافت