عاقبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عاقبة.[ ق ِ ب َ ] (ع اِ) پایان هر چیزی : و ﷲ عاقبة الامور. (قرآن ٤١/٢٢). رجوع به عاقبت شود. ◄ فرزند، یقال لیس له عاقبة؛ أی ولد. (منتهی الارب ). نسل . (اقرب الموارد). ◄ تأمل در آخر کاری . (منتهی الارب ). ج، عَواقب . (اقرب الموارد).