طناب نهادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طناب نهادن . [ طَ ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از پیمودن . میرمعزی راست : برین حدیث شها شهر تو دلیل بس است که از عمارت او ملک یافت رونق و آب بدولت تو منجم بر او کشیده رقم بهمت تو مهندس بر او نهاده طناب . (از آنندراج ).