طناب قورق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طناب قورق . [ طَ ب ِ ق ُ رُ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) طنابی که گرد خیمه ٔ سلاطین کشند ودر سواری سلاطین و حکام بندند از جهت امتناع آمدورفت مردم عوام از عالم باره که در هندوستان مرسوم است ودر آن زبان جالی گویند. شفیع اثر راست : ز چین جبه فرومایگان دنیادار کشیده اند طناب قورق برای فقیر. و له : بر سر راه او طناب قورق بسته از چله ٔ کمان باشد. (از آنندراج ).