طلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طلة. [ طَل ْ ل َ ] (ع اِ) طلاء. می خوش مزه . (منتهی الارب ). شراب خوش طعم . ج، طَلاّت . (مهذب الاسماء). ◄ باد خوش . ◄ مرغزار باران رسیده . ◄ زن مرد. (منتهی الارب ). زن . ج، طلات . (مهذب الاسماء). ◄ (ص ) زن سالخورده . ◄ زن بیهوده گوی . زن بدزبان . ◄ دسترس در خوردنی و نوشیدنی . (منتهی الارب ).
طلة. [ طِل ْ ل َ ] (ع ص، اِ) ج ِ طَلیل . (منتهی الارب ).
طله . [ طَل ْه ْ ] (ع مص ) رفتن . ◄ آهسته و نرم رفتن . (منتهی الارب ).