طغرلشاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طغرلشاه . [ طُ رِ / رُ ] (اِخ ) ابن محمد. از طبقه ٔ دوم سلاجقه، لقبش ملک مغیث الدین . بحکم وصیت پدر مالک تخت و افسر شد ودوازده سال حکومت کرد (در کرمان ) و در سنه ٔ اثنی و ستین و خمسمائة (٥٦٢ هَ . ق .) وفات یافت . (حبیب السیرچ خیام ج ٢ ص ٥٣٧). لین پول در تاریخ طبقات سلاطین اسلام لقب محمد پدر طغرلشاه را مغیث الدین و لقب خود او را محیی الدین آورده است . (طبقات سلاطین اسلام ص ١٣٦).