طعنه زن

طعنه زن . [ طَ ن َ / ن ِ زَ ] (نف مرکب ) ملامتگر. عیبجو. بدگو : گر طعنه زنش معاف کردی با موکب خود مصاف کردی . نظامی . به جان آید از دست طعنه زنان که خود را بیاراست همچون زنان . سعدی (بوستان ). خاکش طعنه زن گوی عنبرآکنده و ریگش طیره ده مروارید پراکنده . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ٣٦).