صوان

صوان . [ ص َ / ص ِ / ص ُ ] (ع اِ) جامه دان . (منتهی الارب ). تخته ٔ جامه . (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء). ج، اَصوِنَه . (اقرب الموارد). ◄ هر چیز که جامه ها در آن نهند از جونه یا تخت یا سفط. (از سرالادب ثعالبی ). صندوق رخت . (دهار). ◄ (ص ) حافظ. ساتر. حاجب : جز چنین خرقه نخواهد شد صوان نور ما را برنتابد غیر آن . مولوی .

صوان . [ ص ُوْ وا ] (ع ص، اِ) ج ِ صائن . رجوع به صائن شود.

صوان . [ ص َوْ وا ] (ع اِ) ج ِ صَوّانَة. رجوع بدین کلمه شود.