صوامع

صوامع. [ص َ م ِ ] (ع اِ) ج ِ صَوْمَعَة. عبادتخانه های ترسایان . (غیاث اللغات ) : و لولا دفع اﷲ الناس بعضهم ببعض لهدمت صوامع و بیع. (قرآن ٤٠/٢٢). چون قندیل عقیقین از صوامع رهابین تابان . (سندبادنامه ص ١٢٠). خرقه پوشان صوامع را دوتائی چاک شد چون من اندر کوی وحدت لاف یکتائی زدم . سعدی . چو نام او گذرد بر صوامع ملکوت بقدر مرتبه هر یک زجا بلند شوند. ؟

صوامع. [ ص َ م ِ ] (اِخ ) قبیله ای است از بطون هوارة از بربر. (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٦٤).