صنوبرفکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صنوبرفکن . [ ص َ / ص ِ ن َ / نُو ب َ ف َ / ف ِ ک َ ] (نف مرکب ) فکننده ٔ صنوبر. افکننده ٔ صنوبر. از پا دراندازنده ٔ صنوبر. ◄ معشوق که قامتش در موزونی به از صنوبر است : به دو نرگس به دو سنبل به دو گل بر سر سرو صنوبرفکنت . خاقانی .