صلح کل

صلح کل . [ ص ُ ح ِ ک ُل ل / ک ُ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) طریقه ٔ موحدان است که مآل همه ٔ مذاهب واحد دانسته با مردمان مختلف المذاهب خصومت نداشتن و با دوست ودشمن به آشتی بسر بردن . (غیاث اللغات ) : عارفان صائب ز سعد و نحس انجم فارغند صلح کل با ثابت و سیار گردون کرده اند. صائب .