صفنیا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صفنیا. [ ] (اِخ ) لاوی قهاتی . (اول تواریخ ایام ٦:٣٦) (قاموس کتاب مقدس ص ٥٥٦).
صفنیا. [ ] (اِخ ) پدریوشیا. (کتاب زکریا ٦:١) (قاموس کتاب مقدس ص ٥٥٦).
صفنیا. [ ] (اِخ ) پسر معیا که در زمان سلطنت صدقیا کهانت می نمود. (دوم پادشاهان ٢٥:١٨-٢١، ارمیا ٢١:١ و ٢٩:٢٥-٢٩ و ٣٧:٣ و ٥٢:٢٤-٢٧) (قاموس کتاب مقدس ص ٥٥٦).