صف کشیده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صف کشیده . [ ص َ ک َ / ک ِ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) رده بسته . به صف ایستاده : چپ و راست صف برکشیده سپاه پیاده به پیش اندرون رزمخواه . فردوسی . کنیزکان به گرد او کشیده صف ز کرکی و نعامه و قطای او. منوچهری . نمایند در چشم من همچنانک کشیده ز شطرنج بر تخته صف . مسعودسعد. رجوع به صف و صف کشیدن شود.