صف زدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(صَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) صف کشیدن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(صَ. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) صف کشیدن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صف زدن . [ ص َ زَ دَ ] (مص مرکب ) رده بربستن . صف کشیدن : همه شهر یکسر پر از لشکرش کمربستگان صف زده بر درش . فردوسی . ای خیل ادب صف زده اندر کنف تو ای علم زده بر در فضل تو معسکر. ناصرخسرو. چون ندیدند شاه را در غار بر در غار صف زدند چو مار. نظامی . گرد رخت صف زده است لشکر دیو و پری ملک سلیمان تراست گم مکن انگشتری . حافظ. رجوع به صف شود.