صعالیک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
صعالیک . [ ص َ ] (ع ص، اِ) ج ِ صُعلوک . (منتهی الارب ) : قرب سه هزار سوار مرد از صعالیک و مفسدان آن طایفة... بقتل آورد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٧٥). رجوع به صعلوک شود. ♦ خان الصعالیک ؛ موضعی بوده است در سامرا (سرمن رای ) که چون یحیی بن هرثمةبن اعین امام هادی علی بن محمد (ع ) را بسعایت عبداﷲبن محمد و به امر متوکل از مدینه به سامرا برد در آن مکان که موضعی ناخوش بود فرود آورد. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج ٢ ص ٩٦ شود.