صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۷۸

کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند؟ روبه هر جانب که آرم، سنگبارانم کنند هست بیماری مرا صحت چو چشم دلبران می‌شوم معمورتر چندان که ویرانم کنند تازه چون ابرست از تردستیم روی زمین می‌شود عالم پریشان، گر پریشانم کنند بسته‌ام چشم از تماشای زلیخای جهان چشم آن دارم که با یوسف به زندانم کنند می‌فشارم چون صدف دندان غیرت بر جگر گر به جای آبرو، گوهر به دامانم کنند گر به دست افتد چو ماه نو، لب نانی مرا خلق از انگشت اشارت تیربارانم کنند نور من چون برق صائب پرده‌سوز افتاده است نیستم شمعی که پنهان زیر دامانم کنند