صائب تبریزی | دیوان اشعار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۷۷

از پختگی است گر نشد آواز ما بلند کی از سپند سوخته گردد صدا بلند؟ سنگین نمی‌شد اینهمه خواب ستمگران گر می‌شد از شکستن دلها صدا بلند هموار می‌شود به نظر بازکردنی قصری که چون حباب شود از هوا بلند رحمی به خاکساری ما هیچ‌کس نکرد تا همچو گردباد نشد گرد ما بلند از جوهری نگین به نگین دان شود سوار از آشنا شود سخن آشنا بلند فریاد می‌کند سخنان بلند ما آواز ما اگر نشود از حیا بلند از بس رمیده است ز همصحبتان دلم بیرون روم ز خود، چو شد آواز پا بلند بلبل به زیر بال خموشی کشید سر صائب به گلشنی که شد آواز ما بلند