صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۶۶

از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی ز شور قلزم ما در صدف گوهر کند بازی عبث خورشید تابان می‌زند سرپنجه با آهم سر خود می‌خورد شمعی که با صرصر کند بازی ز زور باده من شیشه گردون خطر دارد به کام دل چسان این باده در ساغر کند بازی؟ سر مژگان خونریز تو آسایش نمی‌داند ز شوخی آب این شمشیر با جوهر کند بازی سزاوار دل بی‌تاب صحرایی نمی‌یابم سپند من مگر در وادی محشر کند بازی مرا چون اشک هر سو می‌دواند چشم پر کاری که هر مژگان او در عالم دیگر کند بازی به بازی بازی از من می‌برد دل طفل بی‌باکی که گر افتد رهش در دامن محشر کند بازی تمام روز دارد داغ از شوخی معلم را تمام شب نشیند گوشه‌ای از بر کند بازی! تکلم چون کند گوش صدف از در گران گردد تبسم چون نماید آب در گوهر کند بازی گشاید چون دهن، شیرینی جان می‌شود ارزان زند چون مهر بر لب قیمت شکر کند بازی دل دیوانه‌ای دارم که بر زنجیر می‌خندد سر شوریده‌ای دارم که با خنجر کند بازی ز سوز جان کف خاکستری گردید آخر دل سپندی تا به کی در عرصه مجمر کند بازی؟ اگر من از ضمیر روشن خود پرده بردارم سرشک گرمرو با دیده اختر کند بازی چنان آیینه دل را زنم بر سنگ بی‌رحمی که دل در سینه گردون بدگوهر کند بازی غبار جسم تا کی پرده رخسار جان باشد؟ کسی تا چند چون اخگر به خاکستر کند بازی؟ چه بال و پر گشاید دل به زیر آسمان صائب؟ چسان در خانه تنگ صدف گوهر کند بازی؟