صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۶۵

گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی بود هر تاری از پیراهن او خار ناسازی مکن در دل گره راز محبت را که می‌گردد صدف را گوهر سیراب سیل خانه پردازی چنان مجنون من محوست در نظاره لیلی که چون جوهر نمی‌خیزد ز زنجیر من آوازی نمی‌باشد ز غمازان تهی بزم خموشان هم که دارد خلوت آیینه چون طوطی سخنسازی من بی‌مایه را سرمایه امیدواری شد به دست آورد با دست تهی تابهله شهبازی ز شیرین نغمه‌هایم گوش‌ها تنگ شکر می‌شد اگر می‌داشتم چون نی درین غمخانه دمسازی منم کز بی‌کسی فریاد بی‌فریادرس دارم وگرنه کوهکن چون بیستون دارد هم آوازی گشاد اهل دولت بستگی در آستین دارد کی بی‌دربان بزرگان را نمی‌باشد در بازی دل صد چاک ما را می‌کند گردآوری مطرب نباشد زخم ما را بخیه جز ابریشم سازی که را از دلربایان است این حسن تمام اجزا؟ که دارد هر سر موی تو بر موی دگر نازی میسر نیست از من واکشیدن حرف چون طوطی در آن محفل که نبود چهره آیینه پردازی نیم از هرزه پروازان درین بستانسرا صائب همین در خانه خود می‌کنم چون چشم پروازی