صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
می‌کشد دل را ز دستم دلربای تازه‌ای در کشاکش داردم زورآزمای تازه‌ای افسر سرگرمیم از طرف سر افتاده است ساغری می‌گیرم از گلگون قبای تازه‌ای گو صبا از خاک کویش کحل بینایی میار نقش خود را دیده‌ام در نقش پای تازه‌ای گر ز مشت استخوان من نمی‌گیری خبر سایه خواهد کرد بر فرقم همای تازه‌ای در خم دین که دارد، در پی ایمان کیست؟ در سر زلف تو می‌بینم هوای تازه‌ای نیستی خار سر دیوار، پا در گل مباش همچو شبنم خیمه زن هر دم به جای تازه‌ای صائب از طرز نوی کاندر میان انداختی دودمان شعر را دادی بقای تازه‌ای