صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰۴

بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده که موج بر رخ صهبای بی‌غش افتاده ترا به چشم محال است میکشان نخورند چنین که باده حسن تو بی‌غش افتاده قلم ز نامه شوقم به خویش می‌لرزد که نی سوار به صحرای آتش افتاده ز شانه‌ای که به زلفت کشیده است نسیم هزار رشته جان در کشاکش افتاده به دست باده گلگون عنان مده زنهار که نوسواری و این اسب سرکش افتاده غلط به خامه مو می‌کنند بی‌خبران ز فکر بس که دماغم مشوش افتاده چگونه محو نگردی ز ساده لوحی‌ها؟ تو طفل و خانه دنیا منقش افتاده دل از نظاره آن لب چگونه سیر شود؟ سفال تشنه به صهبای بی‌غش افتاده ز دانه دل من دود تلخ می‌خیزد به خرمن که دگر باز آتش افتاده؟ عجب که ناله عاشق شود عنانگیرت چنین که توسن ناز تو سرکش افتاده ز سنگ می‌گذرد صاف تیر مژگانش کمان ابروی او بس که پرکش افتاده حضور دل ز غم و درد عشق می‌داند سمندری که به دریای آتش افتاده به حال سوختگان رحم می‌کند صائب نگاه هر که بر آن روی مهوش افتاده