صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰۳

به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟ به صد چراغ ندیدن به پیش پای که چه؟ گذشته‌اند ز چه بی‌عصا سبکپایان تو می‌روی به ته چاه با عصای که چه؟ ز برق و باد سبق می‌برند گرمروان فتاده‌ای تو به دنبال رهنمای که چه؟ ز آفتاب شود پخته هر کجا خامی است تو می‌دوی ز پی سایه همای که چه؟ ز ابر قطره به دریا رساند گوهر خویش تو چون حباب کنی خانه را جدای که چه؟ قضا نتیجه کردارهای باطل توست تو ساده لوح کنی شکوه از قضای که چه؟ چو سرو جامه آزادگان یکی باشد تو هر دو روز بدل می‌کنی قبای که چه؟ قرارگاه تو در زیر خاک خواهد بود تو می‌بری به فلک پایه بنای که چه؟ گدای کوچه عشق است چرخ ازرق پوش تو دست کفچه کنی پیش این گدای که چه؟ ترا که بهره‌ای از نوش نیست غیر از نیش همی ز شهد لبالب کنی سرای که چه؟ به گنجهای گهر زخم عشق ارزان است تو می‌کنی طمع از عشق خونبهای که چه؟ ترا که در سر هر مو گرهگشایی هست چو زلف کار من افکنده‌ای به پای که چه؟ ز سنگ لاله برآمد ز خاک سبزه دمید برون ز پوست نیایی درین هوای که چه؟ جواب آن غزل است این که گفت مختاری غنی به کبر و به دل خواستن گدای که چه؟