صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۸

بر دل ارباب حاجت دست خود بی‌زر منه آستین خشک را بر دیده‌های‌تر منه دولت ده روزه دنیا بود نقشی بر آب دل به نقش موج در دریای بی‌لنگر منه چشم بر راه تو دارد از نگین دان تاج زر دل به زندان صدف زنهار چون گوهر منه بستر آرام رهرو دامن منزل بود تا نگیری دامن منزل به بالین سر منه جز در دل نیست امید گشاد از هیچ در تا در دل می‌توان زد دست بر هر در منه تا در آتش می‌توان بودن، مکن یاد بهشت هست تا خون جگر، لب بر لب کوثر منه نقد خود را نسیه کردن نیست کار عاقلان بر زمین پیش خسیسان چهره چون زر منه تا نسازی قطره خود را درین دریا گهر دست خود را چون صدف بر روی یکدیگر منه می‌به روی تازه رویان نشأه دیگر دهد در بهاران صائب از کف شیشه و ساغر منه