صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۷

بی‌تأمل بر بساط پاکبازان پا منه تا نشویی دست از جان پای در دریا منه قسمت صیاد از صید حرم دل خوردن است امن می‌خواهی، ز حد خویش بیرون پا منه چون نداری ترجمانی همچو عیسی در کنار مهر خاموشی چو مریم بر لب گویا منه گوشه گیری در میان خلق تنها بودن است بر دل خود بار کوه قاف چون عنقا منه بر سبکروحان گران گردیدن از انصاف نیست برنداری باری از دل، بار بر دلها منه چاه خس پوشی است در هر گام این وحشت سرا بی‌عصا زنهار در صحرای امکان پا منه گوشه گیر از خلق چون آیینه‌ات بی‌زنگ شد خرمن خود را چو کردی پاک در صحرا منه آه سرد ناامیدی می‌کند کار خزان چوب منع‌ای باغبان در پیش راه ما منه می‌شود بر زود سیریها گواه پا بجا وقت رفتن میهمان را کفش پیش پا منه بالش خار است سر از خواب چون سنگین شود زیر سر چون تن پرستان بالش خارا منه شهپر پروانه نتواند نقاب شمع شد پرده بر رخسار خودای آتشین سیما منه نسخه داغی به دست آر از دل پرشور ما دل به داغ بی‌نمک چون لاله حمرا منه از تواضع‌های رسمی می‌کنندت سنگسار تا میسر می‌شود از خانه بیرون پا منه دیده را از خون دل مگذار صائب بی‌نصیب آنچه می‌باید به ساغر ریخت در مینا منه