صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۶۱

از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه زینهار از ترک دنیا کردگان دنیا مخواه آبرو چون جمع شد دریای گوهر می‌شود حفظ آب روی خود کن گوهر از دریا مخواه نیش منت را به زهر جانگزا پرورده‌اند صبر کن بر زخم خار و سوزن از عیسی مخواه صورت دیباست، باشد هر که دربند لباس هوش اگر داری شعور از صورت دیبا مخواه مردم افتاده را استادگان گیرند دست سرفرازی را به غیر از عالم بالا مخواه دل چو روشن گشت صائب می‌شود روشن حواس از خدای خویش چیزی جز دل بینا مخواه