صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۶۰

چون به یاد شرم می‌افتم در اثنای نگاه می‌زند غیرت ز مژگان تیشه بر پای نگاه تخته مشق خط شبرنگ یارب چون شود صفحه رویی که می‌ماند بر او جای نگاه حسرت جاوید را حیرت تلافی می‌کند برنمی آید به یک دیدن تمنای نگاه همچو آن سرچشمه کز کاوش فزونتر می‌شود بیش شد سامان حسن او ز یغمای نگاه اشک شبنم بوی گل را مانع پرواز نیست گریه نتواند نهادن بند بر پای نگاه این چه حسن عالم آشوب است کز نظاره‌اش می‌کنند از شوق سبقت بر هم اجزای گناه گر چه چشمش را ز بیماری دماغ ناز نیست بر سر کارست دایم کارفرمای نگاه از نگاه ما که در باغ تجلی محرم است رومگردان‌ای بهشت عالم آرای نگاه داغش از چشم غزالان می‌شود ناسورتر سر به صحرا داد هر کس را که سودای نگاه تا به گرد گلشن رخسار او گردیده است سر چو مژگان می‌نهم هر لحظه بر پای نگاه شرم در بیرون در چون حلقه می‌پیچد به خود در حریم حسن او صائب ز غوغای نگاه این جواب آن غزل صائب که می‌گوید رهی چون پری از دیده غایب شد در اثنای نگاه