صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۸

دوام نیست چو ایام گل جوانی را شتاب خنده برق است شادمانی را مکن به لهو و لعب صرف، نوجوانی را به خاک شوره مریز آب زندگانی را به کلفتی که ز دوران رسد گرفته مباش که گردباد سبک می‌برد گرانی را به پایداری غم نیست روزگار نشاط شتاب خنده برق است شادمانی را توان ز آینه جبهه سکندر دید سیاه کاسگی آب زندگانی را اگر چه قامت خم کرد طاق نسیانم چنان نشد که فرامش کنم جوانی را قرار در تن خاکی مجو ز جان صائب حضور، پا بر رکاب است کاروانی را