صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۹

نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو بوی پیراهن گره بندد به دامن بوی تو گر چه از رخسار گلگون نوبهار عالمی می‌زند بر سینه سنگ آتش ز دست خوی تو تا چها با خون گرم لاله حمرا کند خار بن را نافه چین می‌کند آهوی تو چشم حیرت وام می‌گیرد ز طوق قمریان سرو در وقت خرام قامت دلجوی تو تا نفس دارد نمی‌افتد به فکر بازگشت هر که از خود می‌دود بیرون به جست و جوی تو زیر دیوار خجالت معتکف گردیده است قبله اسلام از شرم خم ابروی تو نقش را بر آب در آتش بود نعل سفر حیرتی دارم که چون استاد خط بر روی تو گر به سهو از غنچه و گل بالش و بستر کنی می‌شود نیلوفری از بوی گل پهلوی تو! چون نگردد صائب از کیفیت حسنت خراب؟ می‌شود میگون لب ساغر ز گفت وگوی تو