صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۵۹

نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو ختم شد گیرندگی بر مصحف رخسار تو رحم کن بر تلخکامان پیش ازان کز زهرخط سبزتر از پسته گردد لعل شکربار تو هر که شد بی‌رو، بود آسوده از رو ساختن شد ز بی‌رویی طرف آیینه با رخسار تو سروها از شرم آب و آبها گردند خشک بر گلستان بگذرد چون سرو خوش رفتار تو از عرق هر دم به طوفان می‌دهد پیراهنی ماه کنعان از حجاب گرمی بازار تو مغزها شیرین شود در استخوان چون نیشکر چون به شکرخند آید لعل شکربار تو می‌کند نظارگی را شرم رخسار تو آب دست گلچین غنچه بیرون آید از گلزار تو قطعه یاقوت و ریحان شد غبار دیده‌ها تا به روی کار آمد خط عنبربار تو بگذرد چون موج از آب زندگی دامن فشان هر که را دل زنده گردد صائب از افکار تو