صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۵۸

قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو عکس ممکن نیست دل بردارد از رخسار تو آب را کز بی‌قراری نعل در آتش بود خشک چون آیینه سازد حیرت گلزار تو خنده گل چون شکست شیشه‌اش در دل خلد گوش هر کس آشنا گشته است با گفتار تو آب در گوهر نبندد زنگ از استادگی پسته‌ای چون گشت از خط لعل گوهربار تو؟ از صف مژگان خوش چشمان بود گیرنده‌تر دامن نظاره را خار سر دیوار تو هست گیراتر ز خون بی‌گناهان چهره‌ات چون تماشایی نظر بردارد از رخسار تو؟ دست می‌شوید ز آب روح بخش زندگی هر که را دل زنده گردد صائب از افکار تو