صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۴۸

بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او جنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او پاک می‌سازد ز دین و دل بساط خاک را بر زمین دامن کشد چون سرو خوش رفتار او دیده خورشید عالمتاب با آن خیرگی چشم قربانی شود از حیرت دیدار او جای گل در دیده بلبل نمی‌گیرد گلاب تشنه برگردد ز کوثر تشنه دیدار او می‌خورد چون آب خون خلق را در خواب ناز تشنه خون است از بس نرگس خونخوار او برنمی دارد سر از بالین حیرت تا به حشر هر که را افتد نظر بر نرگس بیمار او هر نظربازی ز رویش نسخه‌ای دارد جدا بس که می‌گردد به رنگی هر زمان رخسار او گوهر از گرد یتیمی خاک بر سر می‌کند در دل دریا ز رشک لعل گوهربار او گر چه از مستی سخن بی‌پرده گوید، می‌شود نامه سربسته از شیرینی گفتار او آب می‌گردد به چشم صورت دیوارها تا چه با چشم نظربازان کند رخسار او تا چه باشد حسن گل صائب که از زیبندگی ریشه در دل می‌دواند همچو مژگان خار او