صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۴۷

دیده روشن می‌شود از خط عنبر یار او می‌برد زنگ از دل آیینه‌ها زنگار او جامه فانوس گردد پرده شرم و حیا برفروزد از شراب لعل چون رخسار او کوه تمکینش زبان بند فغان‌ها گشته است برنمی آید صدا از کبک در کهسار او از خرامش بس که کیفیت تراوش می‌کند نقش پا رطل گران می‌گردد از رفتار او ما به بوی پیرهن کردیم چون یعقوب صلح وقت چشمی خوش که روشن گردد از دیدار او بستر آرام پروانه است خواب روز شمع وای بر آن کس که بیدارست دایم یار او هر که دارد ناله‌ای، صائب در آن کو محرم است بلبل خاموش را ره نیست در گلزار او