صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۴۳

شد گلستان خارخار من به من گو نپردازد بهار من به من من غمش را غمگسار خود کنم گر نسازد غمگسار من به من چشم آن دارم که نگذارد ز لطف چشم پرکار تو کار من به من سخت می‌ترسم که آن بیدادگر واگذارد اختیار من به من می‌کند چون بوی گل در جیب گل سرکشی‌ها در کنار من به من سبز شد در آتش سوزان سپند رحم کن‌ای نوبهار من به من کس به من در ضعف نتواند رسید می‌کند سبقت غبار من به من گرد من بر آسمان خواهد رسید می‌رسد گر شهسوار من به من شد غبار من فلک سیر و هنوز کار دارد روزگار من به من ناز شبنم می‌کند بر برگ گل دیده شب زنده دار من به من آه سرد و رنگ زردی مانده است صائب از باغ و بهار من به من