صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۴۲

پاک کن از لوح جهان زنگ من تا برهد عشق تو از ننگ من چند شود جامه بیرنگ دل چون پر طاوس ز نیرنگ من؟ گر چه لبم نامه سربسته‌ای است نامه واکرده بود رنگ من گردش چشمت به فلاخن گذاشت عقل من و دانش و فرهنگ من نیست رهایی سر زلف ترا گر به فلک می‌روی، از چنگ من گنج چراغ دل ویرانه شد راه مگردان ز دل تنگ من مهره گهواره اطفال کرد شوخی او عقل گرانسنگ من دیده من کان بدخشان شده است از رخت‌ای ساقی گلرنگ من ناله من چون نبود پایدار؟ کوه غم اوست هم آهنگ من چاشنی صلح دهد در مذاق جنگ توای دلبر خوش جنگ من آن غزل مولوی است این که گفت پیشترآای صنمم شنگ من