صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹

گل است باده گلرنگ باده خواران را مدام فصل بهارست میگساران را ز پای خم چو شدی سر گران، سبک برخیز گران مگرد به خاطر بزرگواران را رخ شکفته، هوای گرفته می‌خواهد به خوشدلی گذران روز ابر و باران را ز گریه ابر سیه می‌شود سفید آخر بس است اشک ندامت سیاهکاران را کنند بی‌نمکان با شراب کار نمک مده به مجلس می‌راه، هوشیاران را ز بحر رحمت حق مشربی طمع دارم که خوشگوار توان کرد ناگواران را مرا چو صبح ز روز جزا مترسانید همیشه روز حساب است دم شماران را به آن غبار خط سبز، چشم بد مرساد! که داد مرتبه سرمه خاکساران را قدم شمرده نهد عقل در قلمرو عشق ز سنگلاخ خطرهاست شیشه باران را مسیح را به فلک همت بلند رساند مده ز دست رکاب فلک سواران را چه حاجت است به سنگین دلان بدآموزی؟ فسان ز خویش بود تیغ کوهساران را کمال کوهکن از بیستون یکی صد شد محک تمام کند سنگ خوش عیاران را فریب گریه زاهد مخور ز ساده دلی که دام در دل دانه است سبحه داران را یکی هزار شد امید من ازان خط سبز که وقت شام بود عید، روزه داران را به سود خلق شود همت کریمان صرف که باخت به بود از برد، خوش قماران را ازان گروه طلب چون شکر حلاوت عیش که در رکاب دویدند نی سواران را در آن ریاض که صائب به نغمه گرم شود خزان نیفکند از جوش نوبهاران را