صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۸۹

در کاسه سپهر کند خاک گرد من رحم است بر کسی که شود هم نبرد من در شهربند عافیت از خاکساریم دیوار می‌کشد به ره سیل گرد من بی‌اختیار آب روان می‌کند ز چشم چون آفتاب دیدن رخسار زرد من یک نقطه است اشک در مجموعه غمم یک مصرع است آه ز دیوان درد من گرد یتیمی از گهرم گرچه می‌چکد بر هیچ خاطری ننشسته است گرد من قسمت چو ابر گرد جهان می‌دواندم تا از کدام بحر بود آبخورد من هر چند پایه تو بلند اوفتاده است غافل مشو ز ناله گردون نورد من نقصان نمی‌کند کسی از دستگیریم پایش فرو به گنج رود پایمرد من صائب ز می‌مرا نتوان لاله رنگ ساخت چون شعله رنگ بست بود روی زرد من