صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۹

عمر عزیز را به می‌ناب صرف کن این آب را به لاله سیراب صرف کن هر کس که زر دهد به زر اهل بصیرت است فصل شکوفه را به می‌ناب صرف کن سرجوش عمر را گذراندی به درد می درد حیات را به می‌ناب صرف کن نتوان گرفت دامن دریا به سعی خویش این مشت خاک در ره سیلاب صرف کن صائب توان ز رخنه دل ره به دوست برد اوقات در گشودن این باب صرف کن