صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۸

یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن یا عاقلانه ترک در می‌فروش کن چون می‌درین دو هفته که محبوس این خمی سرجوش زندگانی خود صرف جوش کن بسیار نازک است سخن‌های عاشقان بگذار گوش را و سرانجام هوش کن چون صبح در پیاله زرین آفتاب خونابه‌ای که می‌دهد ایام نوش کن از بی‌قراری تو جهان است پر خروش این بحر را به لنگر تمکین خموش کن زان پیشتر که خرج کند گفتگو ترا پهلو تهی ز صحبت این خودفروش کن از روی تلخ توست چنین مرگ ناگوار این زهر را به جبهه واکرده نوش کن وصل گل از ترانه شب عندلیب یافت زنهار در کمینگه شبها خروش کن از نافه می‌توان به غزال ختن رسید جان را فدای مردم پشمینه پوش کن ساقی صبوح کرده ز میخان می‌رسد صائب وداع صبر و دل و عقل و هوش کن