صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۵۷

ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین ز نقش راست نگردد سیاه روی نگین گهر اگر چه عزیزست هر کجا باشد بود به خانه خود بیش آبروی نگین بلند نامی غربت زیاده از وطن است که پشت نقش بود در نگین به روی نگین نیاز خود نبرد پیش غیر، پاک گهر بود به آب رخ خویشتن وضوی نگین ز قرب، رزق نگردد نصیب بی‌قسمت که هست در جگر آب خشک، جوی نگین توان به زحمت بسیار نامدار شدن که پشت خاتم خم شد به جستجوی نگین ز بخت تیره نتابند نامجویان روی که گردد از سیهی راست گفتگوی نگین خیال لعل تو هم می‌رود ز دل بیرون اگر رود ز نگین خانه آرزوی نگین ز آرزو دل ما ساده می‌شود صائب به دست محو شود نقش اگر ز روی نگین