صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۵۶

غم حریص ز دینار می‌شود افزون ز گنج پیچ و خم مار می‌شود افزون جنون ز سنگ ملامت نمی‌کند پروا که شور سیل ز کهسار می‌شود افزون مبر به گلشن جنت مرا که از کوثر خمار تشنه دیدار می‌شود افزون ازان به خاک قناعت نموده‌ام چون مور که حرص من ز شکرزار می‌شود افزون مرا به بی‌کسی خویشتن کنید رها که درد من ز پرستار می‌شود افزون شود ز هاله کمربسته حسن ماه تمام ز خط فروغ رخ یار می‌شود افزون یکی هزار شد از عندلیب شورش من که ذوق کار ز همکار می‌شود افزون امیدها به خطش داشتم، ندانستم که شب گرانی بیمار می‌شود افزون نمی‌شود ز مگس خیرگی به راندن دور ز منع، حرص طمعکار می‌شود افزون اگر چه بار ز دلها به برگ می‌خیزد ز برگ بر دل من بار می‌شود افزون به قدر آنچه دهی ره به دل تمنا را تردد دل افگار می‌شود افزون سبک شدی به نظرها و از تهی مغزی علاقه تو به دستار می‌شود افزون شکست هر قدر افزون رسد به گوهر من امید من به خریدار می‌شود افزون چه حالت است که از سر زدن مرا چو قلم کشش به عالم گفتار می‌شود افزون ز حرف تلخ مرا خارخار دل صائب به آن دو لعل شکربار می‌شود افزون