صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۵۴

ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون که تیر راست جهد صاف از کمان بیرون حضور خانه خود مغتنم شمار که تیر به زور می‌رود از خانه کمان بیرون کسی که چشم گشایش ز بستگی دارد قدم چو در نگذارد ز آستان بیرون به التماسم اگر خضر بخشد آب حیات عقیق صبر نمی‌آرم از دهان بیرون ترحم است بر آن غنچه گرفته جبین که ناشکفته برندش ز گلستان بیرون کسی است عاشق یکرنگ گلستان صائب که از چمن نرود موسم خزان بیرون