صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۵۳

کسی که می‌نهد از حد خود قدم بیرون کبوتری است که می‌آید از حرم بیرون دلیل راحت ملک عدم همین کافی است که طفل گریه کنان آید از عدم بیرون همیشه کوی خرابات ازان بود معمور که آید از دراو بی‌دماغ کم بیرون سفر اگر چه دو گام است بی‌مشقت نیست که ناله در حرکت آید از قلم بیرون ز مال طول امل حرص را نگردد کم ز اژدها نبرد گنج پیچ و خم بیرون اثر گذار که صد دور رفت و می‌آید هنوز از دهن جام، نام جم بیرون سخن شناس به حرف آورد سخنور را به پای خود گهر آید ز بحر کم بیرون شده است دست کرم خشک میوه داران را مگر که سرو کند دستی از کرم بیرون ز ماه داغ کلف می‌برد به آسانی کسی که از کف ممسک برد درم بیرون تمام شب جگر خویش می‌خورم چون صبح که بی‌غبار برآرم ز دل دودم بیرون ز آسمان کهنسال چشم جود مدار نمی‌دهد چو سبو کهنه گشت نم بیرون خراب ساقی دریا دلم که می‌آرد به یک پیاله مرا از هزار غم بیرون ز حلقه در جنت شود گزیده چو مار دلی که آید ازان زلف خم به خم بیرون عجب که خاک شود دست مشفقی صائب که آرد از دل احباب خار غم بیرون