صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۲۳

زکات صحت جسم است خسته پرسیدن نگاهبانی عمرست پیش پا دیدن اگر چه خواب ترا نیست بخت بیداری مدار دست ز تمهید چشم مالیدن به هیچ عذر نمانده است دسترس ما را به غیر ناخن خجلت زمین خراشیدن چه میوه‌های گلوسوز در قفا دارد به خاک ره زر خود چون شکوفه پاشیدن مشو ز لغزش پا ناامید در ره عشق که قطع می‌شود این ره به پای لغزیدن خموش باش که سنجیدگان عالم را سبکسری است به میزان خویش سنجیدن بپوش چشم خود از عیب مردمان صائب ترا که نیست میسر برهنه پوشیدن