صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۲۲

مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن چه دل گشایدم از گرد باغ گردیدن؟ نظر ز روی تو خورشید برنمی دارد اگر چه خوب‌تر از خود نمی‌توان دیدن دو شیوه است گل و نرگس ریاض بهشت شنیدن و نشنیدن، ندیدن و دیدن بپوش چشم ز اوضاع روزگار که نیست لباس عافیتی به ز چشم پوشیدن ریاض حسن ترا دورباش حاجت نیست که دست می‌رود ازکار، وقت گل چیدن مخند هرزه که از عمر صبح روشن شد که تیغ رشته عمرست هرزه خندیدن توان ز غره آغاز کارها صائب به روشنایی دل، سلخ عاقبت دیدن