صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۱۴

سخن ز مهر و وفا با تو بی‌وفا گفتن بود به گوش گران حرف بی‌صدا گفتن نه آنچنان تو به بیگانگی برآمده‌ای که در لباس توان حرف آشنا گفتن به داد من برس‌ای کافر خداناترس که مانده شد نفسم از خدا خدا گفتن ترحم است بر آن بی‌زبان بزم وصال که یک سخن نتواند به مدعا گفتن شکایتی که ز گفتن یکی هزار شود هزار بار به از گفتن است نا گفتن تسلی از دو لبش چون شوم به یک دشنام؟ که تلخ، قند مکرر شود ز وا گفتن دل گرفته شود باز از هواخواهان خوش است غنچه صفت راز با صبا گفتن پناه گیر به دارالامان خاموشی ترا که نیست میسر سخن بجا گفتن چه حاجت است به اجماع، جود خالص را؟ برای نام بود خلق را صلا گفتن به شیشه خانه عمر خودست سنگ زدن ز ممسکی سخن سخت با گدا گفتن ازان شکسته شود نفس وزین شود مغرور هجای خلق بود بهتر از ثنا گفتن چگونه نسبت درویش به مه کنم صائب؟ مرا زبان چو نگردد به ناسزا گفتن