صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۱۳

به آه گرم ز خود پاک می‌توان رفتن ازین کمند به افلاک می‌توان رفتن به نیم چشم زدن، زین جهان به آن عالم ز شاهراه دل چاک می‌توان رفتن ازین جهان پر از دود و گرد، برگردون به نور شعله ادارک می‌توان رفتن چراغی از دل روشن اگر به دست آری دلیر در جگر خاک می‌توان رفتن امید گوشه چشمی اگر ز قاتل هست به چشم حلقه فتراک می‌توان رفتن اگر تو از سبکی لنگری به کف آری به روی بحر چو خاشاک می‌توان رفتن وگر چو موج عنان را ز دست بگذاری به بحرهای خطرناک می‌توان رفتن چنان به طول امل خوشدلی که پنداری ازین کمند به افلاک می‌توان رفتن مجردانه اگر زیست می‌کنی صائب مسیح وار بر افلاک می‌توان رفتن